Monocularity, mononasality, and maturing

The one-eyed Cyclopes in the Odyssey – and their eternal companions in our ‘real’, ‘non-mythical’ world – will hardly be capable of recognising synchronicities. Polyphemus’ single eye must first be pierced by Ulysses – he must first be blinded – before he can see in the first place. 
“Alas, alas, then the old prophecy [παλαίφαταθέσφαθ᾽] about me is coming true”, the monster cries when this has finally happened.And he continues saying that “there was a seer [μάντις] here, at one time, a man both brave and of great stature, Telemos son of Eurymos, who was an excellent seer [μαντοσύνῃἐκέκαστο], and did all the prophesying for the Cyclopes till he grew old [μαντευόμενοςκατεγήρα]; he told me that all this would happen to me [τελευτήσεσθαι] some day, and said I should lose my sight [ἁμαρτήσεσθαιὀπωπῆς] by the hand of Odysseus.”
And yet, so the Cyclops ends his lamentation,
“I have been all along expecting [ἐδέγμην] some one of imposing presence and superhuman strength [φῶταμέγανκαὶ

Repetitive Constellations (Art and Culture)

“si avant dans les générations futures que brillent les œuvres des hommes, encore faut-il qu’il y ait des hommes. Si certaines espèces animales résistent plus longtemps au froid envahisseur, quand il n’y a plus d’hommes, et à supposer que la gloire de Bergotte ait duré jusque-là, brusquement elle s’éteindra à tout jamais. Ce ne sont pas les derniers animaux qui le liront”. Marcel Proust[1]
“And the man said: ‘This is now [זֹ֣אתהַפַּ֗עַם/zot happa’am: ‘this once more’, ‘this again’] bone of my bones, and flesh of my flesh; she shall be called Woman, because she was taken out of Man.’ Genesis 2, 23

Beauty, presence and transience

I feel tempted to analytically associate image, presence, and beauty. Images are beautiful, they are beauty itself, combining, for that matter, subjective perception and objective radiation. 
And yet, images are necessarily fugitive (as is exemplified by the digital application Snapchat). ‘Death’ may be an alternative name for the fugacity of the image. The bright minds of creative thinkers and imaginative thinkers are always on the edge of death. 
When I contend that beauty is always fugacious, I do not intend to repeat a cliché. Fugacity is not an accidental characteristic of beauty, it is the essence of beauty itself. Where there is beauty, transience and finitude are illumined; both in the contemplated beautiful ‘object’ and in the contemplating ‘subject’. 
However, ‘transience’ and ‘finitude’ are, in my view, no self-evident, self-explanatory notions; they are expressive of alterity. The passing-away of the moribund highlights beauty, presence, and alterity in one stroke – even more…

Filosofie en poëzie

Een koppig wolkje
Platform voor filosofie en poëzie

Ons initiatief komt voort uit de ontmoeting tussen een aantal dichters, kunstenaars en filosofen. En uit de gedeelde intuïtie dat die ontmoeting het begin zou kunnen zijn van meer. Maar van wat dan precies…? Van een avond in een goed verlichte zaal om te beginnen. Met op het podium een schermutseling tussen poëzie en filosofie misschien? Of een serie geestverruimende gesprekken? Een multimediaal Gesamtkunstwerk? Een wedstrijd op de plastic acht van een racebaan. Iemand dacht aan een koppig wolkje.
Waar de intuïtie heel duidelijk over was: zo’n avond zou ruimte moeten bieden aan de spontaniteit en het onverwachte. De intuïtie wilde vrij spel in plaats van voorspelbaarheid, geen droge lezingenreeks ex cathedra, eerder ontmoetingen, en confrontatie! Voordracht en discussie naast pianomuziek en beeldende kunst. Het musische naast het cerebrale. Uitgangspunt bij dit alles: nieuwsgierigheid naar elkaars werelden.
Sommigen onder ons bleken gef…

Ulysses and the Cyclops

{This is a pre-publication from Rico Sneller, Into It: Perspectives on Synchronicity, Inspiration, and the Soul, Cambridge Scholars Publishing 2020}

NobodyOne may be reminded here of the infamous Cyclops Polyphemus, who was outsmarted by Ulysses in Homer’s Odyssey. The race of the Cyclopes was notorious for its brutality and inhospitality. Reminiscent of Max Picard’s description of Modernity in the previous chapter, one might say that, at least from the Cycloptic perspective, people “treffen aufeinander im Raume ohne Sinn, durch Zufall. Die Menschen sind darum fremd nebeneinander.”[1]We will see shortly that Polyphemus is making a serious mistake by interpreting his meeting with Ulysses as Zufall, mere chance or coincidence.
In the Homeric narrative, Polyphemus had captured Ulysses and his comrades. He promises to swallow them one by one, Ulysses the last. On his turn, Ulysses had made Polyphemus believe that his proper name was Outis (= Nobody). He and his surviving friends finally man…