online cursus "Ludwig Klages en de ziel"

  ·         Programma cursusbijeenkomsten rond Ludwig Klages, Der Geist als Widersacher der Seele   Tijdstip : twaalf tweewekelijkse on-line-bijeenkomsten plus schriftelijke begeleiding, van okt. 2020-mrt 2021. Vorm : webinars (Vimeo-opname + besprekingssessies). Docent : dr Rico Sneller. Aanschaffen : Ludwig Klages, Der Geist als Widersacher der Seele , 1929-1932. (antiquarisch goed verkrijgbaar, nieuw zie hier ; PDF beschikbaar op aanvraag). Algemene voorbereiding : ter algemene inleiding op de cursus kan men zich globaal oriënteren op Wikipedia of andere online encyclopedieën. Ook kan men bijv. lezen: Tatjana Kochetkova, Nelleke Canters & Rico Sneller, Pluraliteit van de levenskunsten , Garant (gedeelte over Klages) of Claudia Bouteligier & Timo Slootweg (red.), Rechtvaardigheid,persoon en creativiteit. Personalisme in recht en politiek , Gompel & Svacina (hoofdstuk over Klages). Voorbereiding per bijeenkomst : voor een goed begrip is studie buiten de bijee

Monocularity, mononasality, and maturing

The  one-eyed  Cyclopes in the  Odyssey  – and their eternal companions in our ‘real’, ‘non-mythical’ world – will hardly be capable of recognising synchronicities. Polyphemus’ single eye must first be pierced by Ulysses – he must first be blinded – before he can  see  in the first place.  “Alas, alas, then the old prophecy [ παλαίφατα θέσφαθ᾽ ] about me is coming true”, the monster cries when this has finally happened.And he continues saying that “there was a seer [ μάντις ] here, at one time, a man both brave and of great stature, Telemos son of Eurymos, who was an excellent seer [ μαντοσύνῃ ἐκέκαστο ], and did all the prophesying for the Cyclopes till he grew old [ μαντευόμενος κατεγήρα ]; he told me that all this would happen to me [ τελευτήσεσθαι ] some day, and said I should lose my sight [ ἁμαρτήσεσθαι ὀπωπῆς ] by the hand of Odysseus.” And yet, so the Cyclops ends his lamentation, “I have been all along expecting [ ἐδέγμην ] some one of imposing presence a

Repetitive Constellations (Art and Culture)

“si avant dans les générations futures que brillent les œuvres des hommes, encore faut-il qu’il y ait des hommes. Si certaines espèces animales résistent plus longtemps au froid envahisseur, quand il n’y a plus d’hommes, et à supposer que la gloire de Bergotte ait duré jusque-là, brusquement elle s’éteindra à tout jamais. Ce ne sont pas les derniers animaux qui le liront”. Marcel Proust [1] “And the man said: ‘This is now [ זֹ֣את הַפַּ֗עַם / zot happa’am : ‘this once more’, ‘this again’ ] bone of my bones, and flesh of my flesh; she shall be called Woman, because she was taken out of Man.’ Genesis 2, 23   Re-reading the Biblical narrative about the first woman, Eve, one could ask if she was the result of a creative or a procreative act? Or perhaps both? The woman may be akin to Adam (“ bone of my bones, and flesh of my flesh ”), though certainly not due to some procreative act of his. But she is just as much divine handicraft: “And the LORD God”, the preceding ve

Beauty, presence and transience

I feel tempted to analytically associate image, presence, and beauty. Images are beautiful, they are beauty itself, combining, for that matter, subjective perception and objective radiation.  And yet, images are necessarily fugitive (as is exemplified by the digital application Snapchat). ‘Death’ may be an alternative name for the fugacity of the image. The bright minds of creative thinkers and imaginative thinkers are always on the edge of death.  When I contend that beauty is always fugacious, I do not intend to repeat a cliché. Fugacity is not an accidental characteristic of beauty, it is the essence of beauty itself. Where there is beauty, transience and finitude are illumined; both in the contemplated beautiful ‘object’ and in the contemplating ‘subject’.  However, ‘transience’ and ‘finitude’ are, in my view, no self-evident, self-explanatory notions; they are expressive of alterity. The passing-away of the moribund highlights beauty, presence, and alterity i

Filosofie en poëzie

Een koppig wolkje Platform voor filosofie en poëzie Ons initiatief komt voort uit de ontmoeting tussen een aantal dichters, kunstenaars en filosofen. En uit de gedeelde intuïtie dat die ontmoeting het begin zou kunnen zijn van meer. Maar van wat dan precies…? Van een avond in een goed verlichte zaal om te beginnen. Met op het podium een schermutseling tussen poëzie en filosofie misschien? Of een serie geestverruimende gesprekken? Een multimediaal Gesamtkunstwerk ? Een wedstrijd op de plastic acht van een racebaan. Iemand dacht aan een koppig wolkje.   Waar de intuïtie heel duidelijk over was: zo’n avond zou ruimte moeten bieden aan de spontaniteit en het onverwachte. De intuïtie wilde vrij spel in plaats van voorspelbaarheid, geen droge lezingenreeks ex cathedra, eerder ontmoetingen, en confrontatie! Voordracht en discussie naast pianomuziek en beeldende kunst. Het musische naast het cerebrale. Uitgangspunt bij dit alles: nieuwsgierigheid naar elkaars werelden. So

Ulysses and the Cyclops

{This is a pre-publication from Rico Sneller, Into It: Perspectives on Synchronicity, Inspiration, and the Soul , Cambridge Scholars Publishing 2020} Nobody One may be reminded here of the infamous Cyclops Polyphemus, who was outsmarted by Ulysses in Homer’s Odyssey . The race of the Cyclopes was notorious for its brutality and inhospitality. Reminiscent of Max Picard’s description of Modernity in the previous chapter, one might say that, at least from the Cycloptic perspective, people “treffen aufeinander im Raume ohne Sinn, durch Zufall. Die Menschen sind darum fremd nebeneinander.” [1] We will see shortly that Polyphemus is making a serious mistake by interpreting his meeting with Ulysses as Zufall , mere chance or coincidence. In the Homeric narrative, Polyphemus had captured Ulysses and his comrades. He promises to swallow them one by one, Ulysses the last. On his turn, Ulysses had made Polyphemus believe that his proper name was Outis (= Nobody). He and his su